Eten

Eten is in Singapore a big deal. Of je bent aan het eten, of je praat over eten, of je denkt aan eten of je maakt iets te eten. Een zeer geliefde bezigheid.


Niet verbazingwekkend dan ook, dat je werkelijk overal van alles kunt eten. De restaurants, hawkers (stalletjes op straat), foodcourts (enorme hallen met allemaal kleine tokootjes), en noem maar op zijn ontelbaar.


Om de hoek van onze flat is een gigantische foodcourt. In een groot, Victoriaans gebouw zijn misschien wel 50 of meer stalletjes ondergebracht. In het midden staan ettelijke tafels en stoeltjes.

Details van de constructie van het Victoriaanse gebouw. Erg vergane glorie, maar nog steeds wel mooi.

Enkele kraampjes in het midden, de meesten zijn opgezet langs de randen van het gebouw.

En ook langs de buitenkant van het gebouw staan kraampjes en tafels en stoelen. Daar kun je dan buiten eten.

Het is zo groot en zo'n doolhof, dat ik er steeds in verdwaal.

Ook al zijn er honderden stoelen, op gezette tijden (lunch, diner) zijn die allemaal bezet en kun je lang moeten zoeken naar en wachten op n vrije stoel.


Zodra je die gevonden hebt "chope" je die dan ook. Dat betekent zoveel als: "claimen of reserveren." Dat doe je door een pakje papieren zakdoekjes/servetjes op jouw stoel en/of tafeltje te leggen. Je hoeft niet bang te zijn dat iemand dat stiekem pikt, want dat is hier not-done. Ondenkbaar zou dat zijn.
Heb je geen papieren zakdoekjes bij je...geen probleem. Er zijn hier talloze ouderen die geen goede pensioenvoorziening hebben en n centje bij proberen te verdienen. Een bekende manier is om in zo'n foodcourt de hele dag bij iedereen proberen zo'n miniscuul pakje servetjes  te slijten.
En dat loopt best aardig, want je krijgt nergens servetten, dus je hebt ze wel nodig en ook nog eens om te "chopen" dus.
Wij lopen inmiddels uiteraard als volleerde Singaporezen altijd met een pakje zakdoekjes in onze tas;-)
Maar af en toe koop ik toch, onnodig en te duur, n pakje van zo'n oudje. Pensioenpremie, zal ik maar zeggen.


Je loopt vervolgens langs de kraampjes en bestelt waar je zin in hebt. Misschien hier wat satay, een eindje verderop chilli-crab, ergens anders iets te drinken...wat je wil. En dat kun je dan lekker aan je gechope-te tafeltje oppeuzelen.

Satay van reuzegarnalen.

Soms krijg je wegwerpbordjes en idem bestek/eetstokjes, soms ook niet. Dan krijg je dus af te wassen borden en bestek.  In het laatste geval moet je maar doen wat de Singaporezen zelf ook doen: vooral NIET denken aan hoe t er in de (afwas-)keukentjes van die mini-tentjes aan toe gaat. Schoon water en afwasmiddel komen er meestal niet aan te pas.


Het eten is overal geweldig en de keukens van zowat heel Azie zijn vertegenwoordigd. Chinees, Japans, Indonesisch, Indiaas, Maleis, noem t maar op. Er liggen complete roggen, er is varkens-orgaan-soep, krab, gesneden fruit op prikkers, vogelnestjes, noem t maar op.

Op de achtergrond zie je n kraampje met allemaal pijlstaartroggen op het ijs liggen.

Chilli-crab; Frits' favoriet. 

Inderdaad lekker, maar ik vond t erg veel werk voor n piepklein beetje krabvlees. Bovendien lag die -me n kwartier eerder  nog levendig aankijkende- krab me ook wat zwaar op de maag. Figuurlijk dan, he;-)

Het is -binnen t Aziatische- veelzijdig, lekker, dichtbij  en goedkoop, dus we eten er vaak.


Maar als je Westers wilt eten kan dat ook in deze stad, alhoewel t aanbod relatief kleiner is. En duur en chic uit eten gaan is ook voldoende mogelijk. Voor elk wat wils dus.


Eet smakelijk!