En t meer typische Guangzhou...

Na mijn relaxte en amusante middag op Shamian Island heb ik n paar middagen al wandelend doorgebracht downtown. 

Het Guangzhou zoals dat meer typisch is. 

Ik was totaal kapot, na zo'n middag, zo overweldigend.

Ik zal proberen uit te leggen waarom, in woorden en beelden.

Goed, waarom lopen in deze stad zo overweldigend is...

Zoals ik al schreef is het een stad met 10,5 miljoen inwoners. Groot en druk.

Stel jezelf de Albert Cuypmarkt voor: een lange voetgangersstraat met aan beide zijden kraampjes en pijpelaatjes van winkels. Heb je dat beeld? 

Stel je dan voor dat heel Amsterdam zo is, dus een stad vol Albert Cuypmarktstraten. Elke straat, zijstraat, is zo. Je slaat n hoek om...en weer...en weer...en meer....

Stel je vervolgens de drukte en gekte voor van de dolle, dwaze dagen bij de Bijenkorf...zie je het voor je? Plaats die drukte nu in een stad a la Albert Cuyp.

De meeste winkeltjes zijn klein, smal of minuscuul...dan zijn t er dus veel op een rij...

De mensen die in zo'n kraampje of winkeltje werken proberen allemaal om de aandacht te trekken en doen dat hier door zo hard mogelijk in hun handen te klappen en/of zo hard en snel mogelijk leuzen te schreeuwen...en opnieuw en opnieuw...als n mitrailleur van woorden..

Terwijl je door de straten loopt zijn er om je heen dus tientallen kooplui keihard in hun handen aant klappen en schreeuwen, tegelijkertijd en onophoudelijk...meter a meter, straat na straat... En in veel van die winkeltjes staat bovendien de gettoblaster knoerend hard aan.

Er valt niet aan te ontsnappen, er is geen pauze, geen rust, geen stilte.

Maar we zijn er nog niet.

De drukke straatjes, met de vele winkeltjes, mensen, lawaai hadden we al.

Voeg daar nu de volgende ingredienten aan toe:

tussen die wriemelende massa mensen gaat het vervoer van spullen en handel van de ene plek naar de andere continu door. Dus t is al zo krap en druk en dan komen er mensen tussendoor met hun fiets volgeladen met handel, mensen die vrachtkarren duwen of trekken, bakfietsen, transportscooters, noem maar op...

Alles is stoffig, gruizig, uitlaatgassen, smog, stank, roest, verval, kapot...

Na een uur of drie a vier zo rondlopen ben ik tienduizenden mensen gepasseerd en geen enkele andere blanke (Ang Moh, noemen ze dat hier in Azie) tegengekomen.

De meeste mensen hier hebben ongetwijfeld al vaker blanken gezien, maar dat neemt niet weg, dat ik toch  opval en  bekijks heb. Men kijkt twee keer, staart, giechelt, smoest met elkaar, etc.

Gelukkig zijn er  parkjes en parken, oases van rust...waar t  stil is, en waar de lucht frisser is...

Om het voorgaande te illustreren heb ik hier en daar foto's ingevoegd en tot slot voeg ik hierbij een link toe naar een set foto's op mijn Flickr :"Guangzhou's best".

http://www.flickr.com/photos/tangobabe1/sets/72157622926988998/

Een a-typisch stukje Guangzhou

Mijn eerste uitstapje in Guangzhou, China, ging naar Shamian-eiland, een klein maar bijzonder wijkje van Guangzhou.

Gz is een grote stad: 10,5 miljoen inwoners. Vol wolkenkrabbers, vaak gehuld in smog.

   

 Uitzichten vanuit onze hotelkamer. Je ziet dat t zicht sterk beperkt is door smog.

Ons hotel lag helemaal in het oosten van de stad, aan de zuidbank van de Pearl-rivier die midden door de stad gaat. Shamian-eiland ligt helemaal in het westen van de stad.

Uitzicht vanuit hotel op Pearl-river. Ons hotel (Shangri-la) was savonds zodanig verlicht dat er n kerstboom met ster zichtbaar was. De lobby. En paar plaatjes van onze kamer.

Met een taxi, zonder file zou het 35 minuten rijden zijn, met de metro 40 minuten.

De metro dan maar. Zowel op de heenreis als op de terugreis was ik de enige blanke. De reacties liepen uiteen van verrast tot opgewonden (dan kwam iemand speciaal naar me toe om te zeggen: “Hello!”) tot neutraal of giechelig. Of men wilde een foto van zichzelf met mij.

  

Metrohalte bij hotel.

SI (Shamian Island) is  een piepklein wijkje; 6 straten van oost naar west en zes van noord naar zuid.

Eeuwen terug was het een zandbank die ter beschikking werd gesteld aan westerse handelaren om er  hun woon- en -pakhuizen te bouwen.  Daardoor staat dit stukje van Gz ook nu nog vol prachtige koloniale gebouwen, temidden van veel bomen en groen.

Uiteraard heel vreemd in een verder chinese stad.

Dit ziet er toch niet chinees uit, he?! Wel heel mooi...

Normaal gesproken schijnt dit een lieflijke oase van rust te zijn in een verder krankzinnig drukke stad.

Echter: volgend jaar worden hier de Asia Games gehouden en dus is de stad onderhevig aan enorme renovatie-drift. En deze wijk in het bijzonder. Letterlijk zowat ALLE gebouwen stonden in de steigers, de weinige straten waren bijna allemaal opgebroken en het stof en gruis vloog je om de oren.

Toch ben ik er de hele middag gebleven.

Door alle (g)ruis heen zag ik toch de charme en er waren nog wel wat rustige stukjes over.

En SI heeft meer bijzonders dan alleen de koloniale architectuur.


Er is een Starbucks, de enige in Gz is me verteld, waar ik heerlijke cappuccino heb gedronken.

Verder is het een favoriete lokatie voor het maken van bruidsfoto’s. Tientallen paartjes poseerden vlakbij het bankje waar ik zat...geweldig...een doorlopende voorstelling.

Op de foto's kun je zien hoe de meisjes meestal jeans en sneakers dragen onder hun foto-outfit, hoe de jurken vaak niet helemaal passen, dat er behoorlijk over-the-top dan wel potsierlijke outfits tussen zitten....

Wat is er nog meer voor vreemds waar te nemen op SI:....

Iedereen die naar China komt om een Chinees babytje/kindje te adopteren, kan pas het land uit met het kind als hij/zij in Gz is geweest. De stellen en hun baby(‘s) moeten daar t benodigde papierwerk doen en er daarom n aantal dagen blijven.

En al die stellen verblijven dan in 1 bepaald hotel op SI: het white swan hotel.

Gevolg is dat je in en om  het hotel en wandelend en shoppend op SI tientallen (meestal blanke) stellen ziet lopen met hun net geadopteerde kindje, vaak voor zich op de buik in een draagzak.

Dan zie je ineens  op n hoek een vijftal stellen staan met elk zo’n chineesje op de borst, druk met elkaar in gesprek, waarschijnlijk over hun ervaringen.

Als gevolg van deze adoptie-stellen zijn op SI talloze middenstanders op t idee gekomen om n winkel of kraampje  te starten gerelateerd aan adoptie, baby’s, westerse stellen, etc.

Een chinees rompertje voor je baby, een foto van je baby in chinese outfit, een schilderijtje met de zelf-gekozen naam van je baby in chinees en westers schrift. Een hele mini-industrie....

Ik eindigde in n parkje aan de waterkant (SI ligt met 1 kant aan de Pearl-rivier).

Onder een lange overkapping was t n sociale ontmoeting van chinezen van jewelste.

Er waren groepjes die zaten te kaarten of andere bordspellen.

Een groep oudere dames en 1 heer waren een dans aan het instuderen. Type chinese volksdans, met rode vlaggetjes en sierlijke handgebaren.

Leuk om te zien hoe deze ouderen o.l.v. een dame van middelbare leeftijd een choreografie aan het instuderen waren....

Twee vrouwen stonden naast elkaar tegenover een man op een bankje. De man gaf instructies en de vrouwen staken steeds simultaan hun tongen naar buiten en spanden die aan. Het bleek n oefening te zijn in het kader van zangles.

Een echtpaar oefende in stilte een ballroompas. Volgens mij pas 1-2-3- van de wals. Ze kwamen zeker een half uur lang niet verder dan pas 2. Zo te zien was de vrouw beter dan de man, maar de man was er van overtuigd dat zij t niet goed deed en stopte steeds bij pas 2, raakte steeds geirriteerder en ging zelfs aan haar been trekken om het “op de juiste plek” te zetten.

Gewoon lopen, zitten en rondkijken...en n paar kleine gesprekjes met de weinige mensen die n paar woordjes engels spraken...leverde een vermakelijke middag op.