Vadertje staat

Ik ging hierheen met een twijfelachtig beeld van Singapore.


Deze stad-staat wordt immers vaak omschreven als een dictatoriale democratie, als 'the fine-city' (woordspeling: bedoeld wordt: de stad van de bekeuringen en boetes), als een stadsjungle zonder natuur en historie.
Dat hoorde, las en zag ik in de media en hoorde ik ook van vrienden en kennissen die er geweest waren.


En natuurlijk; dat beeld is er niet voor niets. Zo is Singapore ook, op zijn minst ten dele. 
Maar niet uitsluitend en vaak ook genuanceerder dan dat.


Zoals met veel zaken, blijken de praktijk en realiteit toch net weer anders dan het vluchtige, een-dimensionale beeld van de buitenstaander, bezoeker, passant.


Nou wil ik allerminst beweren dat ik een insider ben, wat Singa betreft, maar ik ben wel in de gelukkige omstandigheid om iets verder te kijken en iets meer te zien dan iemand die hier een paar dagen komt.


Zo ben ik bijvoorbeeld anders aan gaan kijken tegen Lee Kuan Yew en diens beleid.
Hij was Singapore's Prime Minister en degene die in 1965 de onafhankelijkheid uitriep. Ruim 40 jaar lang was hij de leider van dit land en ik denk dat je hem met recht de verpersoonlijking van Vadertje Staat kunt noemen.
Officieel is hij sinds 1990 met pensioen, maar zijn invloed schijnt hij nog steeds in ruime mate uit te oefenen.


Tegenwoordig is zijn zoon Prime Minister en hijzelf, door het volk 'The old man' genoemd (zijn naam is onnodig, gezien zijn reputatie), is al jaren 'Minister Mentor'.

Hij had glasheldere inzichten en uitgangspunten aangaande wat hij van plan was met Singapore en heeft (de bevolking van) het land als een strenge, maar rechtvaardige vader gebracht naar waar het hedentendage is.


Een vader die niet geloofde in een laissez-faire-benadering, noch in het poldermodel;-), maar in een autoritaire leiding met strenge hand. 


Ik kan niet anders zeggen dan dat ik -na inmiddels wat meer gelezen te hebben over zijn denkbeelden, zijn beleid, maatregelen en de resultaten daarvan- onder de indruk ben geraakt van hem. 


Ja, als westerling heb ik moeite met het autoritaire, met de mate van sturing en controle, met de censuur (nog steeds) en de grote invloed van de staat op het prive-leven.
Maar ik zie ook dat het in dit geval vanuit een goed hart lijkt te komen, om het maar zo te benoemen. En dat t wellicht de enige passende aanpak was (/is?) in deze situatie.


Lee wilde een eerlijke regering, een eenduidige nationale identiteit die toch de multiculturaliteit respecteerde en meer handel.


Hij hechtte grote waarde aan gehoorzaamheid aan wet en gezag om daarmee n einde te maken aan de corruptie. (Vandaar al die wetten, regels en boetes)


Gelijke kansen voor iedereen, ongeacht ras en stand. Daartoe stimuleerde en reguleerde hij o.a. scholing, behuizing, gezondheidszorg, sociale voorzieningen en n uitgebreid en betaalbaar transportsysteem.


In no time wist hij een samenleving tot stand te brengen waarin bijna iedereen goed opgeleid is, een eigen huis (flat) bezit, een baan heeft, etc.


Dat is natuurlijk erg knap, om dat in minder dan 50 jaar om te vormen en op te bouwen.


Natuurlijk blijft t balanceren tussen openheid en bemoeienis (vanuit de staat) en kun je twisten over of je de gehanteerde balans n juiste vindt.
Maar ik heb niet de indruk dat de gemiddelde Singaporees er mee zit of ongelukkig mee is. De meeste mensen hebben n goed leven en zijn verder druk met geld verdienen, dus volgens mij interesseert de mate van vrijheid of controle hen niet zoveel. Tenzij t aan hun priveleven komt, zoals de waarde van hun eigen woning of werkgelegenheid....


Er valt meer te zeggen over de politiek en economie van Singa, maar omdat t voor mijn lezers wellicht wat droge kost is, niet geillustreerd door leuke plaatjes, presenteer ik t maar in kleine, hapklare brokken.


Kortom: n andere keer meer.


Een paar dagen geleden, trouwens, tijdens een wandeling, kwamen we langs een zwaar bewakend huis. Voor het huis stonden twee zwaar bewapende, maar haast folkloristisch gekostumeerde soldaten. We dachten aan een ambassade en vroegen vanaf enkele meters afstand de mannen wat of wie ze bewaakten. 
Met als enig resultaat dat we gesommeerd werden om door te lopen.
Frits heeft een lokale iPhone en kon dus enkele meters verderop meteen op Wikipedia gaan, waar we er al snel achter kwamen dat t hier de woning betrof van de oud premier.


De bewakers bleken zogeheten Gurkha's; leden van een speciale anti-terrorisme-unit van agenten uit Nepal.