Liondance/Leeuwendans

Kijk, dat is weer een van die leuke dingen van Singapore! Je gaat de stad in voor wat boodschappen, hoort ergens een hoop lawaai, gaat polshoogte nemen en.....voila....je staat ineens te kijken naar de Nationale Kampioenschappen Liondance. Geweldig! 

Met al die culturen, historie en religies is er altijd wel ergens een feest, viering of anderssoortige event. En de mix is zo leuk; deze kampioenschappen bijvoorbeeld -een en al Chinese traditie- werden gehouden op een plein, temidden van de drukste, duurste, modernste winkelcentra van Singapore.

Om het wedstrijdterrein waren hekken geplaatst met daarachter stoelen voor het publiek. Het was gratis en je kon zo aanschuiven of weer weggaan. Wij zijn gaan zitten en hebben een klein uur onze ogen uitgekeken.


Vooraan zaten de juryleden die de teams moesten beoordelen. Het ging er serieus en nauwkeurig aan toe; na elke teamperformance werd er druk gedelibereerd over aspecten als: choreografie, techniek, attributen, synchroniciteit tussen band en dansers (=leeuw), mimiek van de leeuw, etc. Als de jury eruit was werden de bordjes omhoog gehouden en de punten geteld: bijvoorbeeld een totaal van 6.83...applaus! (Maximum haalbare was 10, voor alle duidelijkheid.)

Een van de teams stelt de palen op waar de leeuw zo op gaat dansen, vooraan zien we de juryleden in het blauw. Achter hen op het verhoogde podium de eregasten.

Hoe gaat dat dan, zo'n Liondance in het kampioenschap?


Nou, een team bestaat uit een stuk of vijf muzikanten; er is een grote drum, enkele gongs en wat cymbalen. En natuurlijk de Leeuw: twee jongens waarvan een het hoofd en voorpoten is, en de andere het lijf en achterpoten. Over het algemeen zijn het jongens tussen de 15 en 35, omdat het veel vergt van je conditie en kracht, terwijl je ook licht en soepel moet zijn en je veel moet trainen. Meestal zijn ze Kung Fu martial arts specialisten.

Een danser -oftewel een halve leeuw;-)- springt wat heen en weer op alle palen om te checken of ze stevig verankerd staan.

De grote drum van dit team is mooi verlicht. Links in het blauw de jury.

De muzikanten en de leeuw vormen een geheel in het verhaal; ze versterken elkaars impact. Maar het is minder de leeuw die danst op de muziek alswel de muzikanten die de leeuw volgen en begeleiden.

Er is een opstelling van laten we het omschrijven als een twintigtal metershoge katte-krab-palen; palen met bovenop een klein plateautje ter grootte van twee voeten.


Aan de twee jongens de taak om op acrobatische EN expressieve wijze als een leeuw een verhalende dans uit te beelden op die palen. En dat dan synchroon met de  muziek. Er komt vreselijk veel bij kijken. Als de leeuw kronkelt en springt betekent dat dat de ene danser de andere op de schouders heeft. Of dat beide dansers naar andere palen springen als een geheel en zonder te vallen. 
Bij een van de teams viel de leeuw van de palen; een oohhh van schrik ging door de menigte toeschouwers, gevolgd door een applaus om de leeuw aan te moedigen de draad weer op te pakken. Het kostte dit team wel een hele punt; zielig!

"Wat?! Wat hoorde ik daar?"

Geweldige sprongen en acrobatiek; je moet je voorstellen dat de onderste jongen hier de bovenste in de lucht houdt. Wel moeten ze beiden netjes terechtkomen op de plateautjes die ze daarvoor in gedachten hadden. Precisie en choreografie dus.

Ook op deze foto is de voorste jongen in de lucht. Je ziet  mooi hoe de prachtige entree van de Chanelwinkel op de achtergrond contrastreert met de traditionele dans op de voorgrond. East meets West; consumentisme meets traditie...

Hier staat hij op de dijbenen van de achterste jongen.

Van binnenuit kan de voorste danser de leeuw de oren laten spitsen, de mond open laten sperren, terwijl de achterste jongen het staartje kan laten kwispelen. Als het goed gedaan wordt lijkt het echt een groot beest dat springt, spint, boos is, verbaasd en een enkele keer zelfs moet lachen;-)

De leeuw buigt zich voorover om het wat beter te kunnen bekijken...

"Hee, wat zien ik?! En lichtgevende glazen bol?! Hmm....die ga ik eens in mijn muil nemen."

Deze leeuw vond ik de beste. Hij deed zelfs schijnbewegingen, zoals er bijna afvallen, maar halverwege blijven hangen.

En hij had ook de meeste expressie...

Zoals hier waar ie zich duidelijk rot schrikt van de rook die ineens vlak voor hem opstijgt;-)

Maar hij is niet voor n kleintje vervaard en kijkt ons moedig in de ogen....

....om vervolgens een angstaanjagende sprong te maken!

Spannend en onderhoudend, vond ik.


Het kindje in de armen van de moeder voor me had zo haar eigen angstaanjagende leeuw gevonden; zo'n bleke met van die blonde, lange manen. IK namelijk! Het arme kind heeft me zeker een kwartier met wijdopengesperde ogen aangegaapt:-)